İçeriğe geç

BEN HAYATTA EN ÇOK BABAMI SEVDİM

Can Yücel’in en çok sevdiğim şiiridir; “Ben Hayatta En çok Babamı Sevdim…”

Benim de hayatta en sevdiğim sensin babacığım… Bazen bunu pek dile getiremesem de bu hep böyleydi ve böyle olacak… Bilirisin özel günlerle aram çok iyi değildir ama yine de atlamamaya gayret ederim… Çünkü sen “Sevdiklerinle yaşadığın her gün en özel gündür ve ne kadar kötü olursa olsun bunun tadını çıkarmalısın evlat!” diye büyüttün beni annemle… Klasiktir ya özel günler adeta teşekkür resmi geçidine dönüşür; Ben eğer seninle ilgili böyle bir şey yapmaya kalksam sanırım o teşekkürlerin altında ezilir giderim!

Ama bilmeni isterim ki: Benim gibi bir baş belasını adam ettiğin için; Çocukken hayallerime ortak olduğun, Süpermencilik oynadığın, futbol maçlarına götürdüğün ve çizgi romanlarla okuma-yazmayı öğrettiğin için… Okulda sırama Altay’ın 11’ini kazıdığımda disipline gittiğim zaman beni savunduğun için…

Mahalle maçlarında milletin camlarını kırdığımda, gülerek; “Takma kafaya, olur böyle şeyler. Ama şu sakarlığına bir çare bulmalıyız!” dediğin için… İlk defa aşk acısı çektiğimde oturup benimle ağladığın için… Sabah, hava soğukken yanıma gelip; “Bu soğukta, sıcacık yatağından kalkıp okula gidilir mi arkadaş? Senin yerinde olsam okulu ekerdim!”dediğin için… Komaya girdiğimde eksi bilmem kaç derece olan kan poşetlerini göğsünde ısıtıp bana yeniden hayat verdiğin için… Çocukken çok istediğim o spor ayakkabıları aldığın için… Her umudum kırıldığında sevginle bana güç ve cesaret verdiğin için… Kendime Tazmanya Canavarlı kravatlar, demir arabalar aldığımda gülerek ‘Sen hiç büyümeyeceksin, hep çocuk kalacaksın evlat! Aman zaten sakın büyüme…” dediğin için…

Beni, ben yaptığın ve dünyayı senin renklerinle tanımamı sağlayarak, kendi renklerimle hayallerimi gerçekleştirmemi sağladığın için ve daha sayamadığım milyonlarca şey için teşekkür ederim!!! Canım babam… Benim tapınağım!!! Başta senin ve tüm babaların bu güzel günü kutlu olsun!
Seni Seviyorum Babam…

 

BEN HAYATTA EN ÇOK BABAMI SEVDİM…

Ben hayatta en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yerden bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla, ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Bilmezdi ki oturduğumuz semti
Geldi mi de gidici hep, hep acele işi
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlastan bakardım nereye gitti
Öyle öyle ezber ettim gurbeti
Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul’a
Bi helallaşmak ister elbet, diğ’mi oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy’nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu,
En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim
Hayatta ben en çok babamı sevdim.

Can Yücel

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir